CAMBADOS II. UN LUGAR FERMOSO (FEFIÑÁNS)

Cambados foi declarada como Ben de Interese Cultural no ano 2001, co fin de recoñecer e protexer o seu conxunto histórico monumental e patrimonio.

Separadamente das súas paisaxes, belas igrexas e agradable estrutura urbana, no lugar destaca a excelente arquitectura dos pazos, dos séculos XVII e XVIII, fundamentalmente.

Ese aire aristocrático respírase sobre todo na gran praza de Fefiñáns, co gran palacio e a igrexa.


O palacio e a igrexa de Fefiñáns

De aire clásico, e construído no século XVII, integra un armonioso conxunto co seu arcada, torre da homenaxe e a veciña igrexa de San Benito de Cambados. O pazo foi construído no século XVI por Don Juan Sarmiento Valladares, conselleiro de Felipe II. Sufriu novos engadidos no XVII, encargados polo vizconde Gonzalo Valladares. Máis tarde pasou a propiedade dos marqueses de Figueroa. Na fachada do poderoso edificio pódense ver os escudos das familias nobiliarias. A igrexa é da mesma época que o veciño pazo de Fefiñáns, aínda que as torres-campanario barrocas, notablemente airosas, foron constridas a finais do XVIII. No interior do templo, que cobre unha bóveda de canón, albérganse diversos elementos barrocos e sepulcros da familia señorial de Fefiñáns. Na estrutura deste barrio de Cambados hai diversas edificaciones notables. Algunhas delas coñecidas polos seus ilustres moradores. Parador Así é o caso da residencia na que viviu o escritor Ramón María do Val-Inclán desde 1910 ata 1914, e a casa natal e museo Ramón Cabanillas, dedicada a manter a memoria deste escritor local. O pazo Torrado é do século XVIII, en tanto que o pazo de Bazán, reconstruído a mediados do século XX está utilizado como Parador Nacional. A notable escritora galega Emilia Pardo Bazán descende desta familia local.