OBITUARIO - ROCÍO FERNÁNDEZ

OBITUARIO

Sempre se van os mellores.

Un dito normal e corriente cando un ser cercano nos deixa. Detrás desas palabras hai vivencias comúns coa persoa que se vai.

No todos somos bos nin malos. Somos o que somos e o que a vida vai forxando 

en nos.

Rocío é unha muller loitadora. Os seus últimos anos adicounos a loitar contra o maltrato á muller que ela sufreu na súa pel. Na nosa derradeira conversa faloume moi por riba dos plans cara o 25N. Rocío era así. Ao acabar un acto xa estaba planeando o seguinte e tratar de correxir os erros cometidos no anterior.

Aparte de ese carácter loitador a Rocío non lle faltaba unha parte rebelde. Esa parte que se enfrentaba a todo, moitas veces cunha mínima parte de razón, pero estaba tan convencida desa a súa parte que tiña que facela visible. Algunha discusión tivemos por ese afán dela de impor o seu 10 por cento ao 90. Por eso era Rocío, cos seus máis e os seus menos, pero era así. 

Compañeira, ata os últimos días ía a visitar ao seu grupo de mariscadoras na torre.

Festeira, divertida, alegre. A sonrisa nunca se borraba da sua faciana. Unha sonrisa casi perpetua.

Pouco máis vou decir de Rocío. Cada quen terá os seus recordos e as suas vivencias con ela.

UN ANO DO NAUFRAXIO DO "SIN QUERER DOS"

Eran as 13:49 do mércores 19 de decembro do 2018 cando Salvamento Marítimo recibía unha alerta dunha radiobaliza do Sin Querer 2, que se afundía a 4,5 millas ao sur de Cabo Fisterra. No naufraxio deste pesqueiro faleceron 4 tripulantes, todos eles de Cambados e outros seis lograron ser rescatados con vida.

Teófilo Rodríguez, Bernardo Padín e Manuel Serén, o patrón do pesqueiro, e o desaparecido Guillermo Casais.
O naufraxio mobilizaba o helicóptero Helimer 401, o buque Salvamar Régulus e pesqueiros en zona (Irmáns dá Silva e Miera dá Costa) que rescataron ás seis persoas con vida de dúas balsas salvavidas. O Helimer recuperou un cadáver e Salvamar os outros dous. Coa chegada da noite, suspendíase a procura por aire do mariñeiro que continuaba desaparecido. Así durante varios días ata que se deu por suspendida a busca de Guillermo Casáis O buque accidentado era unha embarcación do cerco construída no ano 1996 e que era propiedade da firma Pescados Vixa, da empresa Francisco Muñiz e Hijos, S.A. con sede en Meaño.
O pecio atopouse a 114 metros de profundidade, 10 días despois do naufraxio. Foi inspeccionado por un robot submarino, pero sen rastro do mariñeiro desaparecido.
Salvamento Marítimo informaba o 30 de decembro, que a primeira inmersión realizada desde o buque Don Inda que o buque localizado dous días antes polo Sebastián Ocampo era o barco naufragado. Tras unha primeira inspección que non detectou ningunha anomalía, as autoridades prepararon un operativo para unha próxima inspección submarina do pecio, en busca de indicios que permitiran determinar as causas do afundimento.

Descartaron tamén, segundo os investigadores, que o corpo do mariñeiro desaparecido, Guillermo Casais, atopárase dentro o barco afundido, xa que os sobreviventes relataran que non estaba nel cando foi tragado polo mar. Neses días a súa procura atopábase no que Salvamento Marítimo denomina fase non activa. Iso significa que os medios deste servizo non saen a buscalo, aínda que seguen pendentes de atopalo e están alerta de posibles avisos doutros barcos ou dos rastreos que se fan desde a costa. Para facilitar esta tarefa, a Consellería do Mar prohibía a pesca ou calquera outra actividade extractiva na zona na que tivo lugar o afundimento, ordenando retirar todos os aparellos ata as doce da noite do 1 de xaneiro.
O naufraxio do barco 'Sen Querer Dos', chegaba en xullo ao xulgado. Na sala de vistas do Xulgado do Social número 2 de Pontevedra non se dirimiron as causas da traxedia, senón o ocorrido despois: a tripulación sobrevivente foi despedida.
O 'Sen Querer 2' naufragou cando ían na embarcación dez tripulantes. Os seis que lograron saltar ás balsas salvavidas e sobrevivir e catro mariñeiros máis que formaban parte da tripulación do buque, pero non se atopaban a bordo no momento do afundimento, foron despedidos o 26 de decembro, sete días despois. Todos eles demandaron á empresa armadora e abríronse tres procedementos diferentes. Un deles xa fora xulgado en maio pasado, outro máis está pendente e 22 de xullo celebrouse este terceiro.

Uns días antes o buque ' Irmáns García Nodal', de Gardacostas de Galicia, conseguía recuperar parte do aparello do 'Sin Querer Dos'.
Segundo Salvamento Marítimo, que coordinou o operativo, o barco dirixiuse tras os traballos cara ao porto de Muros (A Coruña). Ata Muros trasladaríase un camión o 9 de xullo, desde a base de Salvamento de Fene (A Coruña) para recoller as redes e as boias para deixalas custodiadas neste centro ao dispor da Comisión de Investigación de Accidentes e Incidentes Marítimos ( Ciaim) co obxectivo de axudar nas pescudas sobre o naufraxio.
Aínda que aínda non hai resultados da investigación oficial, a finais do ano pasado o delegado do Goberno, Javier Losada, apuntou a dous golpes de mar que deixaron sen reacción á tripulación como hipótese do sinistro, o que provocou o envorco da embarcación.

O suceso esnaquizou catro familias, pero tamén conmocionou á localidade. E pasado mañán Cambados rendirá unha homenaxe cun funeral conxunto polos catro mariñeiros no Salón Peña.

Maridos, pais, avós dous deles, amigos ... Catro persoas que se foron de forma tráxica e repentina.

ARTIGO ADICADO AO PORTEIRO MANUEL PAZOS SEMANAS ANTES DE MORRER

Neste artigo podedes ollar un pdf da revista "O DEZ" adicado a Manuel Pazos. É unha revista deportiva galega excelente que trata a igualdade no deporte (ollade a portada), arte, música e distintos aspectos relacionados co deporte. É do mellor que se edita no mundo do deporte en Galicia.

Estes anos o Concello de Cambados patrocinou dous números; un do Xuven en LEB Prata e o último, precisamente por tratar a biografía de Manuel Pazos.

FALECE O HISTÓRICO PORTEIRO CAMBADÉS, MANUEL PAZOS

Manuel Pazos, campión da Recopa de Europa e dobre campión de Copa co Atlético de Madrid, faleceu aos 89 anos, segundo informou este venres o club, do que foi unha lenda na portería, igual que no Elxe e na liga, na que xogou 18 anos entre ambos os equipos, o Celta, o Real Madrid e o Hércules. "A familia branquivermella está de loito. A nosa lenda Manuel Pazos faleceu aos 89 anos de idade", anunciou a entidade branquivermella nun comunicado na súa páxina web oficial sobre o exguardameta, que disputou 174 partidos co equipo entre 1955 e 1962 e que ten unha placa no paseo das lendas do actual Wanda Metropolitano. Na portería do antigo Metropolitano xogou Pazos. Nacido en Cambados o 17 de marzo de 1930, primeiro pasou da súa cidade natal ao Celta, no que xogou dous anos en Primeira División (1951-52 e 1952-53) e despois fichou polo Real Madrid, co que conquistou unha Liga en 1953-54 nun equipo xunto a Dei Stéfano e Gento. El xogou 17 duelos como titular, pero foi cedido logo ao Hércules. En maio de 1955, de novo volveu a Madrid, pero esta vez ao Metropolitano. E ao Atlético de Madrid, o lugar no que despuntou definitivamente como gardameta. De 1955-56 a 1961-62 militou no club, cun total de 174 partidos e con dúas etapas diferenciadas: no primeiras cinco foi o titular; nas dúas últimas foi o suplente do cérbero arxentino Edgardo Madinabeytia. Pazos defendeu a portería do Atlético, por exemplo, no primeiro partido da Copa de Europa da historia da entidade, o 8-0 ao Drumcondra irlandés o 17 de setembro de 1958 no antigo Metropolitano, e conquistou tres títulos ao longo da súa carreira nese equipo: a Recopa de 1962 e as Copas de España de 1960 e 1961. Tamén foi subcampión da Copa do Generalísimo en 1956 contra o Athletic Club e terminou na segunda posición en dúas Ligas, en 1957-58 e en 1960-61, na súa aventura co Atlético, do que é o sétimo porteiro con máis partidos da historia do equipo na liga, con 146, 137 o primeiros cinco anos e 9 os dous seguintes. "Coa marcha de Manuel Pazos a familia atlética perde a outro dos símbolos que o deron todo por este club dentro e fóra do terreo de xogo. Desde o club, o presidente, conselleiro delegado e o noso consello mostran o seu máis sincero pésame a toda a familia de Manuel Pazos", publicou o Atlético de Madrid nun comunicado. Ao final da tempada 1961-62, Pazos pechou a súa etapa no Atlético con 33 anos e rumbo ao Elxe, do que tamén foi unha lenda. Xogou sete tempadas ata a súa retirada en 1969. "Contra o líquido elemento, contra o barro, contra o vento, contra a súa propia defensa, non descansa un momento e as súas actuacións son inmensas", dicíase del no equipo franxiverde, do que é considerado como o mellor gardameta que defendeu a súa camiseta, coa que disputou 190 partidos entre a liga e a Copa. Descanse en paz.

“¡Y AUN DICEN QUE EL PESCADO ESTÁ CARO!”

Nos primeiros anos noventa,  cando optei por facer a Prestación Social Sustitutoria no canto do Servizo Militar e,  grazas á eficiente xestión de José Pepe, fun “destinado” á Casa da Cultura do noso pobo que, daquela   atopábase na Rúa Nova ao carón da Cultural; un dia, o encargado da mesma, o sempre recordado Luís Rei, mandoume clasificar unha serie de documentos antigos i, entre ditos documentos, apareceu un recorte do, hoxe,  desaparecido periódico “El Caso” do ano 1956 no que a xornalista Margarita Landi, desprazada dende Madrid a Cambados, informaba do naufraxio dunha pequena embarcación, unha dorna en concreto, chamada “O Canario” na que seis persoas (catro delas  irmáns dunha mesma familia) pereceran afogados a entrada da Ría de Arousa. Eu, que algo xa lle escoitara falar, nalgunha ocasión, ao meu pai do tema pois, non en vano, eran parentes meus, lin o recorte do xornal na intimidade do sotano da Casa da Cultura, mentres pensaba o impacto que, daquela,  debeu causar tal traxedia no Cambados de mediados dos cincuenta; por certo o titulo do artigo de “El Caso” (e que collín prestado para encabezar este relato) xa era bastante elocuente de hasta que punto a periodista madrileña, finada no ano 2004, implicábase cos tráxicos feitos: “¡¡Y AUN DICEN QUE EL PESCADO ESTÁ CARO!!”.

O pasado mércores 19 pola tarde, cando unha amiga mandoume un privado onde me informaba da traxedia do “Sin Querer 2” e  da identidade das persoas falecidas, comprendín perfectamente como se debeu sentir Cambados aquel tráxico dia de 1956 e, mais aínda , cando, a través das distintas  televisións e das redes sociais puiden observar todas as mostras de dor que se producían no noso pobo.

Mentiría si dixera  que non me impresionou tal noticia pois tanto a  Manuel Serén, Teófilo Rodríguez como a Guillermo Casáis coñecíaos,  tratábaos, e tíñalles un mais que manifesto aprecio.

Cando vives lonxe do teu pobo  (como é o meu caso) co tempo, acabas  tomando unha serie de elementos para telo presente  no recordo e na memoria; un deses elementos mais importantes e  vitais son as súas xentes que, ao fin e ao cabo, son o ADN fundamental de todo pobo e, por iso, aínda hoxe  non me acabo de crer que na próxima visita á miña vila natal non volverei a atoparme con Manuel, con Teo e  con Guillermo.

Fai un par de veráns lembro que, unha tarde,  que estaba paseando por Cambados coa miña familia,  coincidín con Manuel e Coral, estivemos charlando un bo rato e, tras despedirnos, recordo que lle dixen á miña muller: “este matrimonio é o típico matrimonio  que xa teñen fillos maiores e, ademais, xa son avós pero, eu non podo evitar seguir a velos coma un parella de noivos porque (polo menos esa era a miña apreciación persoal)  observaba que estaban tan compenetrados, que eran “tal para cual” que non podías imaxinar a un sin o outro; por iso cando souben da morte de Manuel Seren, un dos meus primeiros pensamentos, (a parte de para os seus fillos: Manuel e Marcos)  foi, tamén, para a súa muller porque coa morte de Manuel, morreu unha parte importante de Coral.

Do mesmo xeito, cando “aterraba” en  Cambados non podía, tampouco, evitar pensar cando me atoparía con ese par de “benditos tolos” que eran Teo e a súa muller Tila e, como non, tamén  á súa cuñada e irmán, respectivamente, Jueka, mais que nada porque sabia que o “cachondeo” estaba asegurado; de Teo podíase dicir moitas cosas e, de feito, estes días lévanse dito boa parte delas   pero eu, simplemente, a modo de resumen, direi que me parecía un bo tipo e unha persoa excelente e que tiña o meu respecto e que sei que moitos van botalo en falta.

A última vez que falei con Guillermo foi, ironicamente , nun barco e no medio do mar, en concreto, o verán pasado durante a procesión do Carmen no barco do meu cuñado;  Guillermo contábame como o seu fillo non tiña parada (“ten o formijillo” como dicimos os de Cambados) i eu respondinlle que de que se estrañaba, obviamente, o fillo herdara os xenes dos  “Piroliñas”, tan característico en Guillermo e, de seguro, que os que o coñeciades sabedes ben do que estou a falar.

Antes de acabar non quero esquecerme do cuarto membro deste “poquer mortal”, Bernardino Padín, que si ben non o coñecía persoalmente, quería tamén mandarlle as miñas mais sinceras condolencias á sua familia e os  seus seres queridos.

Como xa teño manifestado en algunha ocasión non son crente pero si, realmente, existe o ceo non teño a menor dúbida de que Cambados estará  moi ben representado por xente como Manuel, Teo e Guillermo, xunto a outros que todos temos na memoria e que, por desgraza , tamén partiron demasiado   cedo.

Vaia este relato como a miña humilde homenaxe a estes cambadeses que nos deixaron e todo o meu apoio e respecto para as súas familias.

UN SAUDO A TODOS   

                   

RICARDO DOMINGUEZ REY

FALECE SECUNDINO ABAL MEMBRO DOS GRANDIOSOS "OS CARBALLEIRAS"

Secundino Abal de 85 anos, era natural da parroquia de Vilariño e aprendeu a tocar a gaita co seu tío José González. Posteriormente, formou parte do grupo Aires de Vilariño, que usaba unha vestimenta similar á dos Danzantes de Cobas.

Xa nos anos 60, pasou a integrar o grupo Os Carballeiras, formación coa que aínda actuaba ata hai uns anos de forma ocasional. Como membro desta entidade levaba anos tocando en todas as festas da comarca. Destaca especialmente a de San Benito de Cambados, onde participou durante máis de 50 anos acompañando aos danzantes. Tamén actuou en todas as festas do Albariño, ata a súa retirada. Doutra banda, na década dos oitenta inicia o seu labor de formación cara aos mozos da comarca. Máis de catrocentos rapaces de toda a comarca aprenderon a tocar a gaita grazas ao seu labor desinteresado. Este mestre de gaiteiros, coa súa música chegou atei a Arxentina onde tocou varias veces.

Xunto ao seu irmán Ernesto, falecido nun accidente doméstico hai case 9 anos impulsaron en todo o Salnés e Galicia a música tradicional.

Secundino está sendo velado no Tanatorio de Ribadumia, e o funeral de corpo presente será mañán ás 11:30 h na Igrexa de San Adrián de Vilariño. 

FALECE CRISTINO ÁLVAREZ GRAN AMANTE DO ALBARIÑO E DA SÚA FESTA

O xornalista gastronómico Cristino Álvarez, máis coñecido polo seu pseudónimo de ‘ Caius Apicius’, faleceu en Madrid aos 70 anos. Cunha extensa carreira xornalística, no seu maior parte na Axencia Efe, foi redactor todoterreo de información parlamentaria, sociedade, deportes e especialmente de gastronomía. Era autor de máis de 3.000 crónicas.
Cristino Álvarez era un habitual entre os membros do xurado catador da Festa Do Albariño e tamén como participante no Túnel do Viño.
Famoso foi o seu artigo sobre o polbo quentado en microondas en Cambados durante unha Festa do Albariño. Leer o artigo
Nacido na Coruña o 26 de outubro de 1947, se graduó en Xornalismo pola Escola Oficial en 1974, ano no que se incorporou a axénciaa Efe como redactor. Desde o 31 de xaneiro de 1981 publicaba semanalmente os seus artigos sobre gastronomía na liña de Efe baixo o pseudónimo de ‘ Caius Apicius’, que aparecían en máis dun centenar de medios de todo o mundo.

A pesar de que se xubilou na axencia o 30 de novembro de 2004, seguía escribindo regularmente as súas crónicas. A última, titulada “En branco e negro”, transmitiuse o pasado 15 de xaneiro. Ademais, foi autor de numerosos libros, como “Galicia, os viños do fin do mundo” (1994), sériea “Alimentos de España: Hortalizas” (1992) e “Alimentos de España: froitas” (1992), “De tapas pola Coruña, Ferrol e Santiago” (1996), “Cociña madrileña” (2001) -con Isabel Corbacho- ou “O viño do mar” (2013), con fotografías de Xurxo Lobato ("Best Wine Book Award 2013" na categoría de libro de fotografía de bebida e viño de España).
Considerado un dos máis importantes informadores gastronómicos do país, era membro de número da Real Academia de Gastronomía desde 1994 e a súa homóloga galega. No seu haber, premios como o Nacional de Gastronomía (1991), o Nacional de Xornalismo “Vila e Condado de Noreña” (1995) e o Premio Nacional de Xornalismo Gastronómico Álvaro Cunqueiro (2014).

ADEUS A PACO BENÍTEZ

O suboficial do Rexemento de Infantería Galicia 64 de Cazadores de Montaña, da Brigada Aragón I, falecía este luns sobre as 8.30 horas en Jaca, en plena rúa, xunto á gardería municipal, mentres realizaba a instrución físico militar (ximnasia). Trátase de Francisco Javier Benítez Maya, de 42 anos de idade, de Badaxoz, que levaba varios anos en Jaca e pai de dous fillos, confirmaron fontes do Rexemento. Paco Benítez deixa viúva, tamén militar. Era unha persoa moi coñecida e querida na cidade, onde levaba residindo desde hai tempo e colaboraba habitualmente como voluntario no Club Xeo Jaca. A noticia supuxo un mazazo entre os seus compañeiros e entre os que o coñecían e apreciában, que eran moitos.
Antes de establecerse en Jaca, Paco pasou cerca de dous anos en Cambados e que visitaba de cando en vez, de donde era a sua esposa, Sandra Ribadomar, cando ambos estaban destinados en Pontevedra. Durante ese tempo ambos formaron parte da AMPA do Colexio da Pastora, onde tiven a sorte de compartir experiencias.
O suboficial, que contaba cunha dilatada experiencia en unidades de Infantería, falecía mentres realizaba unha actividade física programada de carreira continua, informaron as mesmas fontes, ao parecer, como consecuencia dun infarto fulminante. Nun primeiro momento, o suboficial era atendido no mesmo lugar do accidente polos seus propios compañeiros. Inmediatamente chegaría o médico do 112, pero non se puido facer nada por salvar a súa vida e faleceu nese mesmo lugar. Segundo indican as mesmas fontes, a familia xa foi informada e nestes momentos todos os esforzos do Rexemento centráronse en atendela neste difícil transo. O suceso conmocionou á poboación jacetana, do mesmo xeito que aos seus compañeiros, xa que xusto no momento no que se producía, numerosos pais acudían á gardería para deixar aos seus fillos pequenos, o que causou unha gran alarma que tivo, desgraciadamente, un fatal desenlace.


Este martes, ás 11.00 horas, no Acuartelamento San Bernardo de Jaca, tiveron lugar as Honras Fúnebres en honra de Francisco Javier Benítez Maya, un acto oficial organizado polo Exército con motivo do falecemento en Acto de Servizo do suboficial do Rexemento de Infantería Galicia 64 de Cazadores de Montaña e que estivo presidido polo Tenente Xeral Xefe da Forza Terrestre, Juan Gómez de Salazar Mínguez.
Durante a tarde, numerosos familiares e amigos pasaron pola Capela Ardente, situada no Acuartelamento San Bernardo de Jaca e onde permaneceu aberta toda a noite para recibir a cuantos quixeron expresar á familia e aos seus compañeiros do Exército a dor ante tan lamentable perda, e dar o último adeus ao suboficial, que falecía de maneira tan inesperada. O sarxento primeiro Francisco Javier Benítez Maya, levaba 20 anos de servizo no Exército, dos cales, seis, destinado en Jaca, onde era moi querido e coñecido e participaba activamente na vida social da cidade (era voluntario do Club Xeo Jaca).

Benítez Maya tiña unha traxectoria intachable. Participara en misións de paz en Kósovo e en Albania, e os seus méritos foran recoñecidos con distintas condecoracións: no momento do seu falecemento, estaba en posesión da Medalla OTAN (pola súa participación na misión de paz de Kósovo) Mención Honorífica e da Cruz ao Merito Militar con Distintivo Branco Mención Honorífica. A noticia causaba unha gran conmoción en Jaca, tanto pola forma en que se produciu (á primeira hora da mañá, xunto á gardería) como polo feito de que se trataba dunha persoa nova e moi apreciada en Jaca, por quen nin os seus compañeiros nin o 112 puideron facer nada a pesar da rápida actuación en canto produciuse o suceso.

Tras o acto de honras fúnebres, levouse a cabo unha cerimonia privada na capela do rexemento. Seguidamente, o corpo foi incinerado en Huesca, seguindo os desexos da familia do sarxento, que se desprazou desde Estremadura e Galicia.

O acto de despedida de Francisco Javier Benítez deu comezo coa entrada do cadaleito aos ombreiros de varios compañeiros, visiblemente emocionados. O bispo de Jaca, Julián Ruiz, oficiou unha misa e dixo "compartir a dor dos seus familiares", encabezados pola súa viúva, Sandra. Tamén, indicou que "o desexo é ser presenza para acompañar nun momento de sufrimento e desolación". Unha vez imposta a medalla e realizada a descarga de fusilería, o propio coronel David Vaquerizo ocupouse de realizar unha fiel descrición do sarxento, ao que definiu como "un traballador infatigable, disposto á conversación, que antepoñía a familia e era amigo dos seus amigos". A súa morte xerou "tristeza, pranto, congoja e mesmo, ira", segundo o xefe do rexemento, que concluíu que "o seu tributo debe ser de alegría porque así o querería e para elevar o ánimo da familia".

Descanse en paz.