RAFA, UN BO TIPO, UN POLÍTICO HONESTO.

No segundo aniversario da morte de RAFAEL BLANCO publicamos un artigo de Adrián Rodríguez, que no momento de escribilo era redactor xefe de Diario de Pontevedra e familiar de Rafael Branco Guerreiro publicado no Diario de Pontevedra o 20 de setembro do 2012.

Rafa, un bo tipo, un político honesto

Empezarei dicindo que Rafa era un bo tipo, que creo sinceramente que é o mellor que se pode dicir dunha persoa, e espero que ao acabar de ler este artigo vostedes comprendan por que, que entendan ao centro da festa, ao home alegre, a ese pai de familia que non quixo amargarlle a existencia a ninguén, ata a costa de sufrir en silencio, dando información a contagotas, coma se non quixese incomodar.

Rafa era un cu inquedo. Sempre estaba metido en algo, sempre pensando, sempre movéndose, sempre facendo cousas. Na familia deberon velo vir desde moi atrás. Naceu e creceu en Ferrol, cun ollo posto nos veráns de Espasante. Cando estudaba Bioloxía en Santiago, os fins de semana traballaba de camareiro nunha discoteca. Nada raro, pensarán vostedes, é normal que algúns estudantes traballen para pagarse os estudos. Xa, pero a Rafa non lle facía falta o diñeiro. Facíao porque cría que debía facelo, por axudar en casa aos seus pais, o sentimento do deber e a responsabilidade por encima de todo. Despois acabou a carreira, montou unha empresa de submarinismo como bo emprendedor, coñeceu a Rosi e instalouse en Cambados, desde onde acudía a traballar a Caldas. Para el a vida era unha vespa, unha mirada da súa nena, unha reunión cos amigos. Converteuse nun tolo das motos e ata se comprou un modelo que era metade moto metade coche e que conducía con orgullo indisimulado, quizais por aquilo de seguirse movendo.

Fai unhas semanas escribín un perfil de Juan Manuel Rei que titulei "O alcalde que saía no Telediario". Nel recordaba todas as crises que sufrira Caldas pese á súa reducida poboación: inundacións, Brentagg, incendios do 2006, crises constantes do auga e do río Umia..... E si, eran o alcalde ou o seu antecesor, José María Tobío, os que saían no parte das tres, pero era Rafa o que estaba detrás. O seu cargo dicía xefe de obras e técnico de emprego, pero en realidade era o home para todo, o teléfono sempre operativo.

O motivo dese perfil sobre Rei era a división interna que se sufría no PSOE da provincia de Pontevedra entre as agrupaciones grandes (Vigo, Vilagarcía e Pontevedra) e o resto. Foi durante os meses de maio e xuño e investín chamadas e unha chea de whatsapps en falar con Rafa, que era portavoz en Cambados e secretario comarcal de Arousa. Descubrín definitivamente a outra persoa. Eu coñecía ao Rafa namorado de Rosi e de Lucía, que eran o centro da súa existencia, e alí xurdiu para min o Rafa comprometido, que xa andaba renqueante cos seus problemas de saúde, que xa tiña un cancro que o ía devorando por dentro. Pelexou por conseguir que as cousas fixéseranse doutro xeito. Nunha sociedade na que o fácil é criticar desde o sofá ou a barra do bar, Rafa foi dos que deu un paso adiante, non para queixarse, senón para traballar por un cambio. Co seu maltreito corpo ao lombo acudiu a reunións, mobilizou aos seus e, aínda sabendo que ía perder, continuou adiante, valente.

Foise nun suspiro, nun silencio que aínda me ten impresionado, tan lonxe da autocompasión que dá vértigo, co sangue frío de quen aguanta os ollos á morte e non lle aparta a mirada. Foise un bo tipo, un político honesto. Iso son tópicos, dirán vostedes. Xa. Pero neste caso son certos.