A RESPOSTA DUNHA CUCARACHA A UNHA PARASITA DA POLITICA

Imaxinade por un momento, queridos amigos, que ides paseando por Cambados, por exemplo polo paseo marítimo, nisto que chegades a Santo Tomé e dirixides a vista á Torre de San Saturniño e, de repente, no alto da mesma, observades sorprendidos que hai unha vaca facendo equilibrios para non caerse; sen lugar a dúbidas a primeira pregunta que vos viría á mente sería  ¿como carallo puido chegar aí arriba esa vaca? Pois ben, eu non podo evitar lembrarme desa vaca subida na Torre cada vez que  vexo a Rosa Oubiña no Parlamento de Galicia porque, polo menos  para min, tan incrible é unha cousa coma outra. 

Os que me coñecedes de fai tempo xa sabedes que penso do meu “amor platónico” a deputada Rosa Oubiña, sen lugar a dubidas unha das maiores parasitas da política galega, unha incompetente tan grande que  hasta un político tan mediocre como o ex alcalde Luís Aragunde, ao seu carón, parece Winston Churchill (e non só polo “voluminoso” da súa figura). Rosa Oubiña é unha aproveitada, unha “trepa” que, dende o ano 1998, leva vivindo da política, xa fora cobrando das arcas do Concello de Cambados, da Deputación de Pontevedra e, nos últimos tempos, do Parlamento de Galicia; en definitiva, unha miserable que, no ano 2012, tivo os  “santos ovarios”de colgar no seu muro de Facebook unha cita de Cicerón (como si ela soubera quen foi Cicerón) e na que, entre outras cousas, dicía: “(...) la gente debe aprender nuevamente a trabajar en lugar de vivir a costa del Estado” algo  no  que, obviamente, ela non predica co exemplo senón mais ben todo o contrario.  

Quizais moitos vos preguntaredes a que ven falar hoxe desta “eminencia” e a razón é sinxela: fai uns días a miña “amiga” Rosiña colgou un post en Facebook criticando a Renda Mínima Vital onde dicía textualmente: “Los subsidios no sacan a la gente de la pobreza, les mantiene en ella. Es el trabajo quien saca a la gente de la pobreza”; non sei que pensaredes os demais pero eu creo que hai que ser unha  verdadeira desgraciada pra estar cobrando das arcas públicas mais de 5.000 euros ao mes por,  basicamente, quentar co seu elegante cu o asento do Parlamento galego e criticar unha axuda indispensable para salvar aos que se atopan nunha  situación moi precaria  a causa das consecuencias económicas da pandemia do coronavirus.   Eu, obviamente, cando vin dito post non puiden conterme e contesteille e a súa reacción foi borrar a miña resposta e, a continuación, poñer o seguinte comentario: “veo que empieza el tiempo de cucarachas ... lo mejor ya sabeis que es fumigar”; ademais colgou o enlace á canción “La cucaracha”  coa seguinte dedicatoria: “te lo dedico a TI RD”...... Como sei que vas ler isto, Rosiña, déixame que che diga que cando sexa así poñas o meu nome completo e non soamente as  iniciais, comprenderás que para min é todo  un orgullo que unha das deputadas mais sexis do Parlamento galego (e tamén a que menos miolos ten de todo o hemiciclo) me dedique unha canción; confésoche que  non puiden evitar lembrar o noso último encontro fugaz, fai dous veráns,  no Eroski da Cabana, cando eu ia detrás túa na cola da caixa, admirando a  envexable  figura dunha muller que se aproxima, inexorablemente,  á  súa  sexta década cando, de repente,  xirácheste e as nosas miradas cruzáronse furtivamente i eu  non puiden evitar  guinarche un ollo.   

Fai uns anos, en “ A ti meu Cambados” lembro ter feito unha comparativa entre as dúas deputadas cambadesas presentes no Parlamento de Galicia, Rosa Oubiña e Montse Prado (do BNG), obviamente, a comparación en si xa era insultante porque poder pensar que ambas puideran estar facendo o mesmo traballo resulta moi difícil de  imaxinar; deixando a un lado as ideoloxías, Montse Prado é unha política dos pes á cabeza  que representa ao seu electorado e ao seu partido; Rosa Oubiña dificilmente se pode representar a si mesma; a Montse Prado podes atopala continuamente en rodas de prensa ou   ante os medios cun discurso claro e concreto; a Rosiña, en fin, supoño que está onde está porque no seu dia algún asesor do Partido Popular tivo a brillante idea de que sempre quedaría ben poñer unha cara bonita nos carteis e nos panfletos electorais para conseguir algún voto. 
Seguiremos atentos para ver con que novas reflexións nos sorprende esta  “mente brillante”, claro exemplo  da dereita mais “culta e instruída”. 
   

                     Un  saúdo a todas e a todos.

      RICARDO DOMINGUEZ REY