CIDADE EUROPEA DO VIÑO 2017

CIDADE EUROPEA DO VIÑO 2017
CIUDAD EUROPEA DEL VINO 2017
Xornalismo é, escribir, publicar e transmitir o que non queren que se publique, escríbase e transmítase, o outro son "plumillas e relacións públicas da censura e a corrupción con premeditación e engano aos seus lectores".
CORES DE CAMBADOS É UN BLO
G. Sobre todo crítico.

18.5.17

CONSTITUÍDA A COMISIÓN DE CAMBADOS CIDADE EUROPEA DO VIÑO











O Concello de Cambados constituíu hoxe a comisión organizadora dos actos da Cidade Europea do Viño 2017.

O órgano consultivo está composto por representantes de todos os grupos municipais, da Xunta, a Mancomunidade do Salnés, a Federación de Empresarios de Arousa, a asociación de comerciantes Cambados Zona Centro, do Capítulo Serenísimo do Albariño, a Ruta do Viño e o Consello Regulador da DO Rías Baixas.

Os seus integrantes asinaron esta mañá o documento constituínte nun acto celebrado no salón de plenos do Concello de Cambados.

A comisión organizativa reunirase o primeiro luns de cada mes para analizar as distintas actuacións previstas durante este ano dentro do programa de celebración de Cambados Cidade Europea do Viño.

Dentro das actividades xa programadas, o paseo marítimo de Cambados contará ata o 30 de xuño cunha exposición de esculturas de pedra sobre os oficios e a emigración, realizada polos alumnos da escola de canteiros da Deputación de Pontevedra.
Son 17 figuras de granito que se complementan cunha lagareta coas súas respectivas botellas.


A exposición e os traballos en pedra foron inaugurados institucionalmente esta mañá coa visita da presidenta da Deputación de Pontevedra, Carmela Silva, acompañada da alcaldesa de Cambados, Fátima Abal.







MAÑÁN COMEZA A VEDA DO POLBO












A veda do polbo en Galicia comezará mañá e rematará o 3 de xullo de 2017. Así o especifica a resolución do plan experimental para a xestión desta especie para a campaña 2017/2018, que establece o período de veda do polbo para este ano dende entre as 16:00 horas do venres, 19 de maio ata as 05:00 horas do luns, 3 de xullo.
As capturas desembarcadas o 19 de maio poderán ser comercializadas tamén o 20 de maio naquelas lonxas nas que tradicionalmente se viñesen realizando vendas de polbo os sábados.
O período de veda do polbo significa que queda expresamente prohibida a captura desta especie, por medio de calquera arte, en augas nas que Galicia ten competencias en marisqueo. Polo tanto, as embarcacións dedicadas á captura de polbo con nasas deberán retiralas do seu calado e levalas a porto. Este tempo de veda é tamén aplicable á pesca marítima de recreo e ás capturas acadadas con calquera outra arte distinta da nasa para polbo.
A veda é unha das medidas técnicas que comprende o plan de experimental do polbo, co fin de axustar a xestión pesqueira ao ciclo de vida da especie e así protexer a súa reprodución e contribuír a unha explotación máis sustentable.







COMO IMPACTOU O PREMIO "BIBLIOTECA PÚBLICA E COMPROMISO SOCIAL" NA B. LUÍS REI










A Fundación Biblioteca Social pideu á Biblioteca Municipal Luís Rei un ano despois de obter en 2016 o Premio da 2ª edición "Biblioteca pública e compromiso social", que representou ou que impacto tivo.

Aquí podes ver as súas respostas:

1. Para os usuarios da biblioteca

Conseguimos consolidar as actividades lúdico-didácticas ofertadas a través da biblioteca como un servizo de peso e con valor engadido para os usuarios actuais, que xa non buscan meros colectores de libros e xornais, senón espazos socioculturais nos que se vertebren proxectos relacionados coa animación á lectura axudados pola implicación dos propios usuarios e os colectivos sociais que queiran sumarse. Os máximos beneficiados son o público infantil (0-12 anos), público familiar, colexios e asociacións con colectivos en risco de exclusión social. Isto é aínda máis relevante en canto aos usuarios maiores de 65 anos, que tras iniciar timidamente actividades con eles, demandan cada vez máis que amplíense iniciativas para eles, dado o éxito das últimas convocatorias.

2. Para as entidades do barrio coas que cooperamos

Conseguimos contribuír ao seu mellor e maior visibilidade. A través das súas artes, lugares de traballo, opinións, fins solidarios etc. serviron de fío condutor para vertebrar proxectos de animación á lectura baseados na educación en valores, transversal, con contidos ?locais? que fomentan a tolerancia, a interculturalidad, a creatividade, o apoio ao local etc. A súa colaboración, a maior parte das veces desinteresada, viuse premiada polo interese dos medios o que repercutiu positivamente nos seus acometidos diversos.

3. Para a administración da que depende a biblioteca

A pesar de que a consecución do premio coincidiu con cambios no goberno municipal, desde a concellería da que dependemos mantívose o apoio aos proxectos que desenvolvemos, colaborando en todo o que lle solicitamos. O premio, sen dúbida, contribuíu a referendar que, máis aló de cambios políticos, os proxectos culturais desde as bibliotecas e axencias de lectura deben ser continuistas e a longo prazo, deben ser innovadores e integradores polo que se agradece o "laissez faire" e respecto que sempre percibimos.

4. Para o persoal da biblioteca

Por suposto, o obter o premio foi un púo significativo para desexar seguir crecendo e formándonos como profesionais. Tras iniciar este tipo de iniciativas en 2010, coa inauguración da biblioteca na localización actual, serviu para confirmar que se estaba traballando polo bo camiño, e que aínda hai e haberá moito por facer... 







17.5.17

VARIAS OPERACIÓNS CONTRA O FURTIVISMO NA COSTA GALEGA










Os axentes tamén incautaron case 1.500 metros de aparellos de enmalle e comisaron máis de 160 quilos de diversas especies

Axentes do Servizo de Gardacostas de Galicia, dependente da Consellería do Mar, requisaron máis de 450 útiles de pesca e máis de 160 quilos de diversas especies en diversos controis realizados nos últimos días. Tamén se aprehenderon de case 1.500 metros de aparellos de enmalle. Estes son os resultados de distintos controis que a Consellería do Mar está a intensificar nos días previos á veda do polbo, que comeza o vindeiro venres 19 de maio.
A ría de Vigo foi escenario de diversas operacións contra o furtivismo. Alí os axentes requisaron 210 nasas de polbo e 90 cacharros, 200 metros de artes de enmalle e case 68 quilos de especies, case todo polbo. O control máis destacado foi en Oia, onde se comisaron 92 nasas, 90 cacharros de polbo sen identificar e 39 quilos deste cefalópodo.
Na ría de Pontevedra tamén se realizaron distintas actuacións nas que os gardacostas se aprenderon de 50 quilos de distintas especies, de 149 útiles e de 1.250 metros de aparellos de enmalle. A actuación máis relevante realizada nesta ría foi nas zonas de Punta Festiñanzo, Punta Montegordo e Picamillo, onde requisaron 149 nasas para polbo sen identificar, 16 quilos deste cefalópodo, tres de nécora e catro de peixe variado.
Na ría de Arousa os axentes tamén fixeron varios controis que se saldaron co comiso de máis de 42 quilos de distintas especies de peixe e marisco e coa incautación de dous aparellos de pesca. Unha das actuacións realizouse en Ribeira e nela comisaron case 13 quilos de polbo de talla antirregulamentaria e case catro de percebe.







"NADO EN PEDRA" EXPOSICIÓN DA ESCOLA DE CANTEIRÍA DA DEPUTACIÓN EN CAMBADOS












O Paseo Marítimo de Cambados acolle desde hoxe 17 de Maio e ata o 30 de Xuño a exposición "NADO EN PEDRA"

A Escola de Cantería condensa nunha exposición o traballo máis recente do seu alumnado. A través da mostra “Nado en pedra”, a entidade, dependente da Deputación de Pontevedra, expón algunhas das pezas elaboradas polo alumnado nos últimos tempos, representación da actividade levada a cabo neste centro formativo.


 Este pequeno catálogo pretende ser unha mostra, unha vista rápida, do traballo feito nos últimos tempos polas alumnas e alumnos da Escola de Cantería da Deputación de Pontevedra, que escolleron unha traxectoria formativa ligada a unha das maiores tradicións da nosa terra, a pedra. As nosas canteiras e canteiros non só acadan unha formación como profesionais cun amplo futuro senón que tamén están apostando por manter unha tradición fortemente vinculada ás nosas raíces. Ninguén pode entender Galicia e Pontevedra sen a pedra, presente en todos os recunchos, parte fundamental da arquitectura galega, elemento esencial da nosa cultura e, máis aínda, da nosa identidade como pobo, da nosa alma, xunto coa auga. O alumnado da nosa Escola de Cantería está desenvolvendo nos últimos anos un traballo que é tradición e arte e que, por suposto, conta co aval do noso Goberno provincial. Queremos que con esta pequena escolma a nosa veciñanza descubra, a través dos traballos das canteiras e canteiros, esta arte tan ligada ao noso patrimonio e, ao mesmo tempo, coñeza unha profesión que empeza a ser recoñecida máis alá das nosas fronteiras. Anímovos a visitar esta mostra e a compartila con todas e todos.

Catálogo de obras







FESTIVAL DE PRIMAVERA DO PLANTEL SETE PÍAS








O vindeiro Domingo, 28 de Maio dende as 11:30 ata as 14:30 celebrarase en Vilariño o Festival de Primavera.

O 1º Festival de Primavera que organiza o Plantel SETE PIAS de Vilariño está integrado na celebración da Festa do LABREGO de Vilariño. Pretende ser un escaparate Musical para as asociacións Culturales que teñen agrupacións musicales noveles. Habrá música e a comisión reparte chourizo con pan de millo e viño gratis para todos os asistentes. Poderás pasar unha mañan de domingo diferente, vai e anima a os teus amigos, apoia a música da terra coa tua presencia.

O Festival contará coas actuacións de....
- Os Carballeiras
- A.MC. Jorge Fariña
- Treboada Rock
- Escola de Acordeóns de Campelo
- A. Valle Inclán
- Os Demos da Petaca
- Clave de Sol
- Adrián Cores
- Plantel Sete Pías







16.5.17

A "TRIPLE CORONA" INCLÚE CAMBADOS NA SÚA OFERTA EXTRADEPORTIVA







Un cento de nadadores de España, Portugal e Arxentina participarán na travesía a nado entre a illa de Sálvora e Vilagarcía, de 28 km, que se celebrará o 2 de setembro. É unha das probas máis longas e esixentes do continente europeo


A programación inclúe visitas guiadas a Sálvora e Cortegada, en colaboración co Parque Nacional, nas que se organizarán dous concursos de fotografía para escoller as mellores imaxes de ambos arquipélagos. Tamén están previstas visitas a Vilagarcía, á CasaMuseo de Valle-Inclán, en Vilanova, e Cambados, con motivo da celebración da Cidade Europea do Viño
 

 A organización da Triple Coroa Illas Atlánticas, que celebrará a súa terceira proba de natación o próximo 2 de setembro entre a illa de Sálvora e Vilagarcía con 28 km de distancia, promocionará a oferta turística de Arousa coa programación de varias actividades paralelas dirixidas aos familiares e acompañantes dos nadadores, procedentes de distintos puntos de España, Portugal e Arxentina (http://triplecoronaillasatlanticas.com/edicion2017/a-la-carta/).

A organización da proba de natación ten previsto un completo programa durante o primeiro fin de semana de setembro, que inclúe visitas guiadas ás illas de Sálvora e Cortegada, en colaboración co Parque Nacional dás Illas Atlánticas de Galicia e a empresa Corticata, respectivamente. Durante as visitas organizaranse dous concursos de fotografía, conxuntamente con Fuji España, para escoller as mellores fotografías de cada un dos dous arquipélagos, que serán premiadas con dúas cámaras de fotos outdoor Fuji XP120. O xurado que escollerá as mellores fotografías estará composto polo director do Parque Nacional dás Illas Atlánticas de Galicia, José Antonio Fernández Bouzas, o fotoperiodista da axencia France Presse, Miguel Riopa, e Fuji España.

Ademais, os familiares dos nadadores poderán coñecer como é o proceso de cultivo dos mexillóns na ría de Arousa a través dunha visita a un polígono de bateas e unha degustación deste marisco a bordo dun catamarán.
Tamén está prevista unha visita guiada a Vilagarcía no tren turístico, así como unha visita gratuita á Cása-Museo de Valle Inclán, en Vilanova de Arousa, en colaboración co Concello desta localidade. O domingo 3 de setembro, a concellaría de Turismo do Concello cambadés organizará unha visita guiada gratuita polo casco histórico desta vila, de dúas horas de duración, con motivo do nomeamento da Cidade Europea do Viño 2017.

Os obxectivos da Triple Coroa Illas Atlánticas son poñer en valor a riqueza natural das Illas Atlánticas, promocionar as Rías Baixas e converter este desafío deportivo nunha das probas de natación de referencia en España e Europa.
A terceira proba de natación celebrarase o 2 de setembro entre a Illa de Sálvora e Vilagarcía cunha distancia de 28 km. A travesía a nado arrincará desde a praia do Almacén en Sálvora e pasará por O Grove, Cambados, a Illa de Arousa, Vilanova de Arousa ata chegar á praia de Compostela, en Vilagarcía. No caso de que as condicións meteorolóxicas non permitisen a saída desde Sálvora a organización ten previsto un percorrido alternativo de 20 km con saída e chegada en Vilagarcía.

Durante a travesía despregarase un amplo dispositivo de seguridade, integrado por embarcacións, kayaks de apoio, motos acuáticas e paddle surf. A proba conta co patrocinio da Consellería do Medio Ambiente, Abanca, M+Q España, Galicia Calidade, Arraianos Produccións, Mancomunidade do Salnés, Gadis, Autoridade Portuaria de Vilagarcía e Ibericar.
Colaboran os Concellos de Vilagarcía de Arousa, Riveira, O Grove, Cambados, Vilanova de Arousa, Illa de Arousa e Boiro, a Fundación de Deportes de Vilagarcía, a Consellería do Mar, o Parque Nacional das Illas Atlánticas de Galicia, a Secretaría Xeral para o Deporte, a Federación Galega de Vela, o Consello Regulador da Denominación de Orixe Mexillón de Galicia, o Consello Regulador da Denominación de Orixe Rías Baixas, a Agrupación de Parquistas de Carril e Conservas Isabel, entre outros.

Tamén participarán como colaboradores as Cofradías de Pescadores de O Grove, Illa de Arousa, Cambados, Vilanova e Vilagarcía, as asociacións culturais Komaira, Calmoseira e A Dorna da Illa de Arousa, a asociación Mecos de O Grove e o Clube de natación e Salvamento de Vilagarcía de Arousa.
Ademais colaboran Fujifilm España, Iberia, Powerade, 226RS, Froitas Sol, Adegas Val Miñor, Belagua Edicións, Head, Zoggs, Clubnatacion.com, Ciclos Boyer Vigo, Náutica Medusa, Kailúa, Ahituvi, Lecer Sport, Kitesurf Boarding, Camiño en Kayak, os clubs de piragüismo de Cambados, Rianxo, Muíños e Piragüilla, Masmar, os Clubs Náuticos de Riveira e O Grove e o Hotel Castelao, entre outros.
A Triple Coroa Illas Atlánticas é un reto de carácter competitivo que consiste en tres probas de natación de 13, 16 e 28 km, cun percorrido total de 57 quilómetros, que se disputan entre 2015 e 2017 en augas das Rías Baixas (Pontevedra, Vigo e Arousa). Este evento deportivo estase consolidando como unha das citas máis importantes a nivel nacional e estranxeiro dentro do calendario de natación de augas abertas. Cada unha das tres travesías sae dunha illa do Parque Nacional das Illas Atlánticas: Ons, Cíes e Sálvora, respectivamente.
A primeira das tres coroas, de 13 km, tivo lugar en 2015 entre a Illa de Ons e Sanxenxo cun total 135 participantes de toda España e Portugal. A segunda, en setembro de 2016, tivo como punto de partida a praia de Rodas, nas Illas Cíes, e terminou na praia de Ribeira, en Baiona, con 16 km de percorrido. A última, a máis longa con 28 km, arrincará da illa de Sálvora e finalizará en Vilagarcía de Arousa, o 2 de setembro de 2017. Será a última proba da primeira edición da Triple Coroa Illas Atlánticas. A duración media desta última travesía estará por encima das oito horas, o que pon de relevo a enorme esixencia desta travesía. Será unha das probas máis longas de Europa.

A Triple Coroa Illas Atlánticas está organizada por Atlantic Extrem Sports e o clube Tumetapersonal, organizadores da Travesía a nado Costa Serena, en Nigrán, que o ano pasado reuniu en Praia América a preto de 500 nadadores.
Para máis información:

Atlantic Extrem Sports
Beatriz Alvariño Díaz del Río (649 67 34 45)
info@triplecoronaillasatlanticas.com
www.triplecoronaillasatlanticas.com
https://www.facebook.com/triplecoronaillasatlanticas








O DIA DAS LETRAS GALEGAS EN CAMBADOS









A continuación podes ver algunhas das actividades deportivas, culturais e de ocio para mañán 17 de Maio, DIA DAS LETRAS GALEGAS en Cambados por orde cronolóxico.

Desde as 10:00 no campo de fútbol municipal de Burgáns acolle este mércores, 17 de maio, o I torneo alevín “Cambados Cidade Europea do Viño 2017”, coa participación dos seguintes equipos: CJ Cambados, Pontevedra CF, CD Lugo, AJ Lerez, RC Celta, Arosa SC, Ural CF e Victoria CF. A final terá lugar ás 20:30


10:00-13:00 Na piscina municipal, nova edición do campionato de natación escolar das Letras Galegas
12:00 No paseo marítimo de Cambados, inauguración da Exposición de escultura da Escola de Canteiros de Poio
13:00 No Auditorio Municipal da Xuventude, Concerto das Letras Galegas a cargo da Banda de Música de Castrelo.

Desde ás 14:30 MÚSICA E CHURRASCO no Baloca, na praza de Alfredo Brañas





CARLOS CASARES, VIDA E OBRA










"Hai xente que fala da vida a través dos conceptos; outros tenden a facelo con imaxes e algúns máis con metáforas. Sempre tiven a tendencia, mesmo nas discusións máis abstractas e volátiles, a entender o mundo baixo a especie do narrado" (Carlos Casares)
Carlos Casares Mouriño naceu en Ourense o 24 de agosto de 1941, fillo de Francisco Casares Dacal e Manuela Mouriño Pérez. Cumpridos apenas os tres anos, a súa familia trasladouse á vila de Xinzo de Limia, onde o seu pai exerceu como mestre e onde transcorreu a súa infancia. Non ben feitos os once anos ingresou no Seminario ourensán. Alí iniciouse nos estudos eclesiásticos, formándose en Humanidades entre os cursos 1952-53 e 1956-57. Durante estes anos vivirá nun ambiente fortemente represivo (incluíndo a prohibición estrita de falar galego), que espertará no autor un espírito inconformista. Naquel centro emprende a súa primeira experiencia literaria, o xornal manuscrito El averno, que difundía clandestinamente. Posteriormente, remata o bacharelato por libre no Instituto de Ensino Medio de Ourense, asistindo a clases nun colexio do propio Xinzo. Daquela, comeza a manifestar as súas inquedanzas literarias, ao gañar un concurso provincial de relatos que lle dará a posibilidade de coñecer a Vicente Risco, antigo líder galeguista, centro dun faladoiro artístico-literario que Casares frecuentaría e onde toma contacto co estreito círculo intelectual do Ourense daquel tempo.
No curso 1962-63 inicia a carreira de Filosofía e Letras na Universidade de Santiago, que rematará no curso 1967-68, na especialidade de Filoloxía Románica. Na Universidade entra en contacto con Arcadio López-Casanova, e grazas a el coñecerá a Ramón Piñeiro, ligándose así ao núcleo da cultura galeguista e antifranquista. Con Piñeiro traba axiña unha relación de discípulo a mestre, que co paso do tempo se converterá nunha fonda amizade. Neses anos tomou parte activa no movemento universitario, involucrándose nas actividades da Asociación Democrática de Estudiantes (ADE) e colaborando co Frente de Liberación Popular (FELIPE), organización clandestina de resistencia democrática. Entrementres, dedícase con intensidade crecente á creación literaria. Así, estrearase como narrador publicando catro relatos na revista Grial nº 7 (1965), tres dos cales pasarán ao seu primeiro libro publicado, titulado Vento ferido, que sae do prelo en 1967 na Colección Illa Nova da Editorial Galaxia. Nesta obra ponse de vulto a súa habelencia técnica, a súa límpida prosa e o seu talento narrativo, ao tempo que aparecen algúns temas que serán recorrentes na súa narrativa: a violencia, o amor imposible, a sensibilidade fronte ao sufrimento humano. En 1969 virá a lume a súa primeira novela, Cambio en tres, na que combina o experimentalismo formal coa temática social de máis actualidade, relacionada coa emigración a Europa, asunto inédito ata entón nas letras galegas.
Non ben rematados os estudos de Filoloxía Románica, Casares pasa a exercer a docencia en Viana do Bolo como profesor auxiliar no "Colegio Libre Asociado". Unha vez alí entrará en conflito coa dirección do centro polo seu aberto antifranquismo. Como consecuencia, será expulsado do colexio e élle prohibido exercer a docencia en toda Galicia. Estes atrancos obrígano a se desprazar a Bilbao, onde traballa durante un curso. En 1971, de volta do País Vasco, casa con Kristina Berg, establecéndose en Ourense, onde traballa dando clase nunha escola de secretariado. Coa súa dona visitará regularmente Suecia, daquela paradigma do modelo socialdemócrata, que exerceu unha poderosa influencia sobre el. Despois de gañar por oposición unha praza de profesor de Lingua e Literatura Española no ensino medio, en 1974 comeza a exercer no Instituto de Cangas, aínda que ao pouco tempo é expedientado xunto a outros profesores antifranquistas. A súa carreira docente no ensino medio culminará como catedrático no Instituto de San Tomé de Freixeiro (Vigo) e prolongarase ata a súa morte.
Nos finais da década dos sesenta e inicios dos setenta, Carlos Casares converteuse nun precursor da literatura infantil en galego, ao gañar os primeiros premios de dous concursos convocados pola Asociación Cultural "O Facho": o Iº Concurso de Contos Infantís (1968), co relato A galiña azul, e mais o Iº Concurso de Teatro Infantil (1973), coa peza As laranxas máis laranxas de todas as laranxas. Da súa preocupación pola creación dunha literatura infantil en galego tamén dá testemuño a tradución, publicada en 1972, do relato O principiño, de Antoine de Saint-Exupéry, unha obra pola que manterá unha especial predilección ata o final dos seus días. Entrementres, comeza a publicar regularmente no diario La Región, de Ourense, a columna "Con esta lupa" (1972-74), coa que se inicia no xornalismo literario.
En 1975, gaña o premio convocado pola editorial Galaxia co gallo do seu 25 aniversario, coa novela Xoguetes para un tempo prohibido, de contido marcadamente autobiográfico, centrada en tres etapas da vida do protagonista, desenvolvidas no ambiente opresivo do franquismo, e que obtén un insólita acollida do público, con cinco edicións ata 1981. Por esta obra élle concedido en 1976 o Premio da Crítica de narrativa galega da Asociación Española de Críticos Literarios. Isto lévao a ser recoñecido como unha das voces emerxentes máis renovadoras e representativas da narrativa galega. Á súa proxección pública neses anos tamén contribúe tamén a publicación da sección "A ledicia de ler", de comentario de libros, no xornal La Voz de Galicia, desde 1975, que terá continuidade ata 1992. En 1978 ingresa na Real Academia Galega cun discurso sobre "O desastre de 1898 e os escritores galegos", respondido por Francisco Fernández del Riego, converténdose no seu membro numerario máis novo.
Carlos Casares participou da política galega nos anos de transición e comezos da democracia, implicándose de xeito intenso na reivindicación da autonomía para Galicia e na andadura inicial das institucións de autogoberno. Así, foi un dos asinantes do manifesto "Realidade Galega", xurdido co obxectivo de conseguir un Estatuto Galego á par do catalán e o éuscaro. Este feito puxo a Carlos Casares, canda o seu compañeiro e amigo Ramón Piñeiro e outros galeguistas, en primeira liña da política galega de aquel entón. De aí derivouse a súa participación como independente, xunto a Ramón Piñeiro, nas listas electorais do PSdG/PSOE, o que o converteu en membro do primeiro Parlamento de Galicia, elixido no ano 1981. Do seu labor parlamentario cómpre salientar o esforzo que estes intelectuais farían para a redacción e aprobación da Lei de normalización lingüística no 1983 e a lei de creación do Consello da Cultura Galega.
Rematada a primeira lexislatura da autonomía, Casares pasaría ao segundo plano da actividade política para centrarse na laboura cultural, converténdose en director da editorial Galaxia (1986) e da revista Grial (1988) e chegando a presidir, nos últimos anos da súa vida, o Consello da Cultura Galega (1996). Deste xeito, tornouse un persoeiro de referencia da vida literaria e cultural de Galicia, na que salientou como impulsor da renovación e posta ao día tanto das letras e da industria editorial, canto da cultura galega nun sentido máis amplo. Desde a dirección da revista Grial e a presidencia do Consello da Cultura Galega esforzouse teimudamente en alargar os horizontes da cultura galega alén dos campos tradicionais da antropoloxía, a filoloxía e as belas artes, cun empeño sostido por incorporar aspectos tales como a comunicación e as novas tecnoloxías, as ciencias sociais e a investigación científica, o urbanismo e o medio.
Durante a década de 1990, Casares viaxou por medio mundo participando en múltiples simposios e encontros, como os congresos mundiais do Pen Club en Maastrich, Toronto e Compostela (foi membro fundador e presidente do Pen Club - Galicia) ou o Literarisches Kolloquium en Berlín. Deu tamén cursos de literatura galega na City University of New York (1998). No ano 2000 participa no Expreso da Literatura, unha experiencia de convivencia entre oitenta escritores en máis de sesenta linguas europeas, que ao longo de máis dun mes percorreron xuntos nun tren toda Europa, desde Lisboa a San Petersburgo. Nesa década publica a serie de relatos infantís ilustrados por Penélope Ares arredor da figura de Toribio (1991-1994). Esta faceta da súa obra, que coidaba con moito agarimo e a que daba especial importancia, tería a súa continuación con Lolo anda en bicicleta (1996) e culmina cos relatos O galo de Antioquía (1994) e O polbo xigante (2000), ben que estes dous non son doadamente clasificables como "literatura infantil e xuvenil".
Durante eses anos, Carlos Casares consolida a súa sólida traxectoria narrativa, e seguiu publicando obras con excelente acollida polo público e a crítica, como a colección de relatos Os escuros soños de Clío (1979), que foi merecente do Premio da Crítica Galega de 1982,  e coa que se adianta á voga posterior da narrativa histórica, e a novela Ilustrísima (1980), centrada no problema da intolerancia e o dogmatismo. Tras dar cabo á súa breve carreira parlamentaria, publicaría a súa novela Os mortos daquel verán (1987), precursora nun tema que será intensamente explorado a partir dos anos noventa, a memoria histórica da guerra civil, e que lle valeu o Premio Antón Losada Diéguez de creación literaria (1978). Xa nos últimos anos da súa vida, publicou a novela longa Deus sentado nun sillón azul (1996), unha complexa reflexión arredor do papel dos intelectuais na sociedade actual, tomando como exemplo paradigmático a figura de Vicente Risco, obra que foi merecente do Premio da Crítica Española o ano seguinte e que é considerada por moitos como o cume da súa creación literaria. Seis anos máis tarde viría a lume a súa derradeira novela, O sol do verán (2002), publicada postumamente, un intenso relato de ton elexíaco que retoma un tema recorrente na súa obra, o amor imposible, e que foi merecente do Premio da Crítica daquel ano.
Entrementres, Casares continuou escribindo en numerosas publicacións. Ao longo da súa vida, colaborou como articulista en xornais coma La RegiónEl País e La Voz de Galicia. A este último diario estivo ligada boa parte da súa traxectoria xornalística. Así, despois de publicar "A ledicia de ler" (1975-1992), onde abordaba as novidades editoriais galegas, con periodicidade semanal, comezará con "Á marxe de cada día", en 1987, que se converterá posteriormente en "Á Marxe", especie de anecdotario do autor que, con periodicidade irregular durante os primeiros anos, pasaría a ser diaria dende xuño de 1992 até o mesmo día da seu pasamento. A súa obra xornalística, que chegou a gozar unha amplísimo e devoto público lector, foi merecente de numerosos recoñecementos, como os prestixiosos premios Fernández Latorre (1993) e Julio Camba (1995), e, postumamente, o Roberto Blanco Torres (2002).
Como biógrafo, ensaísta e editor legounos monografías, artigos e entrevistas sobre autores como Curros Enríquez, Vicente Risco, Otero Pedrayo, Martín Sarmiento, Ánxel Fole ou Ramón Piñeiro. A Curros, Risco e Otero Pedrayo dedicou cadanseu volume da colección "Conciencia de Galicia" (1980-1981). Do primeiro editou Aires da miña terra, 1975; as Obras Completas para Aguilar, en 1979, e a Poesía galega completa en 1992. Ademais, a Vicente Risco e a Otero Pedrayo dedicoulles numerosas achegas. Pero o personaxe que máis influíu na súa vida e no seu pensamento foi sen dúbida Ramón Piñeiro, de quen escribiu a biografía Ramón Piñeiro. Unha vida por Galicia, gañadora en 1991 do Premio Literario Ánxel Fole, e de quen tamén editou a obra memorialística Da miña acordanza (2002). Un escritor que atraeu fortemente a súa atención, talvez pola súa afinidade estilística, ou se cadra polo tratamento que lle dá ao tema da violencia, foi Ernest Hemingway, de quen traduciu a célebre novela O vello e o mar (1998), e de quen rastrexou paso por Galicia e as pegadas que esta deixou na súa obra (Hemingway en Galicia, 1999). Unha boa presada dalgúns dos seus mellores ensaios foi reunida por el mesmo no volume Un país de palabras (1998), no que se dan da man varios dos vultos humanos que el máis apreciaba (Ramón Piñeiro, Basilio Losada, Andrés Torres Queiruga) con escritores especialmente admirados (Gonzalo Torrente Ballester, Álvaro Cunqueiro, Miguel Torga, Vicente Risco, Otero Pedrayo), xunto a lugares (Ourense, Santiago de Compostela) e temas (a intolerancia, a fantasía, Deus) especialmente queridos, todo isto envolveito en lúcidas e reveladoras reflexións sobre a arte literaria, o compromiso dos escritores e a súa propia obra narrativa.
A elevada calidade, a vocación abertamente comunicativa e o carácter variado da súa obra literaria (incluíndo o ensaísmo, o xornalismo e a literatura infantil) tornárono nun escritor que gozaba dun indiscutible aprecio entre os seus colegas e os lectores máis esixentes, e dunha insólita popularidade entre o grande público lector, incluíndo o infantil e o escolar. O seu inesperado pasamento o 9 de marzo de 2002 (o mesmo día do nacemento do seu venerado Martín Sarmiento) provocou auténtica consternación no país, que se sentiu privado, dun xeito súpeto e prematuro, dun dos seus creadores máis valiosos e unha das súas voces públicas máis prestixiosas e respectadas.
Prosista extraordinario, a clareza, a sutileza e unha fina ironía no tratamento de temas do noso tempo e o seu afán renovador das técnicas narrativas constitúen as marcas máis características do seu estilo. Especialmente importante para a normalización da lingua foi a súa achega xornalística, que atinxiu un público moi vasto:
"Máis alá ou máis acá do institucional, foi o senso da responsabilidade social para con Galicia e a lingua e a literatura galegas unha engrenaxe sobranceira no camiño percorrido pola súa escrita. Así, sen deixar á parte a súa obra narrativa, ese compromiso hase de manifestar nunha aposta irredenta pola claridade, pola procura dun rexistro oral para o seu contar, isto é, pola «comunicación diáfana». E isto non só como unha marca de estilo, senón como un xeito de se achegar ao gran público galego coa intención de normalizar a presenza da súa lingua nas páxinas dos xornais e no cotián dos seus lectores" (Iago Martínez).
Carlos Casares é amplamente recoñecido como figura senlleira nas letras galega: "é un dos máis grandes narradores galegos da segunda metade do século XX" (Ángel Basanta), "pervivirá na historia do noso país como un dos narradores máis importantes da modernidade" (Camiño Noia), "foi (é) un dos puntais indiscutibles da narrativa galega moderna" (Anxo Tarrío). Identificado de xeito radical coa lingua e a cultura galegas, viviu como un home do seu tempo, un cidadán da república universal das letras e un veciño do planeta, cultivando con esmero as relacións exteriores e a proxección internacional do país. Converteuse nunha das figuras máis representativas da cultura galega actual non só grazas ao seu excepcional talento creativo, mais tamén, e quizais sobre todo, pola súa dimensión pública, a súa implicación na vida social, institucional e cultural de Galicia, o seu sentido da responsabilidade, a súa capacidade de diálogo e a súa laboriosidade incansable e ao tempo intelixente e reflexiva. A súa singradura vital é un paradigma ético de honestidade, de incansable procura da verdade e de desinteresado altruísmo, radicado nun compromiso inequívoco coa creación artística, coas liberdades democráticas, cos valores da humanidade e coa singularidade do seu propio pobo.

Narrativa
Vento ferido. Vigo: Galaxia, 1967.
Cambio en tres. Vigo: Galaxia, 1969.
Xoguetes pra un tempo prohibido. Vigo: Galaxia, 1975.
Os escuros soños de Clío. Santiago de Compostela: Edicións do Cerne, 1979.
Ilustrísima. Vigo: Galaxia, 1980.
Os mortos daquel verán. Vigo: Galaxia, 1987.
O galo de Antioquía. Santiago: Castromil, 1994.
Deus sentado nun sillón azul. Vigo: Galaxia, 1996.
Un polbo xigante. Vigo: Galaxia, 2000.
O sol do verán. Vigo: Galaxia, 2002.
Literatura infantil
A galiña azul. Vigo: Galaxia, 1969.
As laranxas máis laranxas de tódalas laranxas. Vigo: Galaxia, 1973.
O can Rin e o lobo Crispín. Vigo: Galaxia, 1983.
Este é Toribio. Vigo: Galaxia, 1991.
Toribio contra o profesor Smith.Vigo: Galaxia, 1991.
Toribio e o contador de contos. Vigo: Galaxia, 1991.
Toribio ten unha idea. Vigo: Galaxia, 1992.
Toribio revoluciona o tráfico. Vigo: Galaxia, 1994.
Lolo anda en bicicleta. Vigo: Galaxia, 1996.
Estudos e ensaios biográficos
Semblanzas, entrevistas Coas raíces na terra: 18 figuras galegas. Vigo: Galaxia, 1980.
Curros Enríquez. Vigo: Galaxia, 1980.
Vicente Risco. Vigo: Galaxia, 1981.
Otero Pedrayo. Vigo: Galaxia, 1981.
Conversas con Ánxel Fole. Vigo; Galaxia, 1981.
Vida, obra e milagres de Xan da Cova. Vigo: Diario 16 de Galicia, 1992 [con X. Alonso Montero].
Ramón Piñeiro, unha vida por Galicia. Caixa Galicia, 1991.
Ramón Piñeiro. Santiago de Compostela: Xunta de Galicia, 1996.
A vida de Ánxel Fole. Vigo: Galaxia, 1996.
Un país de palabras. Vigo: Galaxia, 1998.
Hemingway en Galicia. Vigo: Galaxia, 1999.
Biografia de D. Juan de la Coba. Vigo: Galaxia, 2000.
A vida do Padre Sarmiento. Vigo: Galaxia, 2001.
Gonzalo Torrente Ballester. O escritor, o amigo. Santiago de Compostela: Xunta de Galicia, 2002.
Artigos na prensa
Na marxe de cada día. A Coruña: La Voz de Galicia, 1994.
Valcárel, M. (ed.), Carlos Casares, punto de encontro. Ourense: Concello de Ourense, 2002.
Á marxe: palabra de escritor (2 de xaneiro – 10 de marzo de 2002). Santiago de Compostela: Universidade de Santiago de Compostela, 2003.
Carlos Casares. 100 artigos. A Coruña: La Voz de Galicia, 2004.
Á marxe, 1992. Obra xornalística I. Vigo: Galaxia, 2005.
Á marxe, 1993. Obra xornalística II. Vigo: Galaxia, 2005.
Á marxe, 1994. Obra xornalística III. Vigo: Galaxia, 2006.
Á marxe, 1995. Obra xornalística IV. Vigo: Galaxia, 2006.
Á marxe, 1996. Obra xornalística V. Vigo: Galaxia, 2007.
Á marxe, 1997. Obra xornalística VI. Vigo: Galaxia, 2007.
Á marxe, 1998. Obra xornalística VII. Vigo: Galaxia, 2008.
Traducións ao galego
DE SAINT EXUPÉRY, A. O principiño. Vigo: Galaxia, 1972.
GRIPE, M. Os escarabellos voan á tardiña. Vigo: Galaxia, 1989.
HEMINGWAY, E. O vello e o mar. Vigo, Galaxia, 1998.
TORRENTE BALLESTER, G. La Bella Otero, París: Raíña Lupa / Santiago: Consorcio, 2000.
TORRENTE BALLESTER, G. Doménica. Madrid: Espasa 





15.5.17

¡¡COMO SON OS COMUNISTAS DE “ASI ES CAMBADOS”!!











Aínda que xa o teño contado en  mais dunha ocasión non podo deixar de repetilo: si non existira a páxina de Facebook  de “Así es Cambados” habería que inventala porque, como páxina de humor, hai poucas tan graciosas; ¡¡por favor!! o que aínda non a coñeza  que a busque porque do patéticos que son, resultan hasta cómicos. Penso que hasta  se podía facer unha sección semanal coas mellores “paridas” destes “lumbreras” pero hoxe vou a quedarme cun post que colgaron fai unha semana  e que amosa  o grado de infantilismo no que se moven.   
No post en cuestión víase  a unha  parella coa súa filla comendo nun restaurante de comida rápida, en concreto, un KFC (Kentucky Fried Chicken), ao carón, apoiada, hai unha bandeira comunista; acompañan a foto co seguinte comentario: “No hay como ir a comer a un restaurante capitalista despues de una manifestación laboral contra el capitalismo”. O post non hai por onde collelo porque, polo visto, os comunistas nin poden comer e teñen que ser malos,  malísimos  e non darlle “chica”  a un restaurante capitalista; ademais, nos comentarios e seguindo a mesma liña,  o administrador de AEC  e un simpatizante pepero  criticaban ao deputado de ERC,  Gabriel Rufián, por vestirse cunha americana  de Zara e unhas zapatillas dunha coñecida marca deportiva americana;    en fin, unha “palla mental” mais  das moitas que se fan estes “cracks”; non é  nada novo que a páxina dos carcas caracterizase, a través das súas publicacións,   por ser profundamente  anti comunista e unha fervente defensora das economías capitalistas.
A cuestión é que quixen facer o mesmo exercicio que fan os carcas, que critican os posibles “xestos” capitalistas de xente de esquerdas pero á inversa para ver si os nosos “amigos”  cambadeses, seguidores da gaivota chorona    levan á practica esa doutrina  que tanto defenden ou é todo, simplemente, unha pantomima.
Comecemos co hipster pepero por excelencia que non é outro que o “noso” Albertiño;  Albertiño para quen aínda non o saiba  traballa no sempre duro e sacrificado  sector da hostalería; un nobre traballo á procura sempre de ofrecerlle hospedaxe ao forasteiro que, por traballo ou turismo, agradece  a comodidade dunha cama e, ao dia seguinte, un reconstituinte almorzo,  pois ben, como diciamos, a iso dedícase Albertiño o que pasa que  dito así, podería parecer que  este  “liberal de pacotilla” traballa nun gran  hotel como podería ser, por exemplo, o Ritz ou o Hilton  símbolos capitalistas  por antonomasia pero a realidade é ben distinta: Albertiño traballa no Parador do Albariño que, como todos ben sabemos, pertence a Rede Nacional de Paradores, unha empresa pública dependente do Estado, algo mais propio dos réximes comunistas, que tanto repudia Albertiño, e que se caracterizan porque os medios de produción están en mans de dito Estado … ¿Qué extraña contradicción,non? Xa sei que algún podería rebaterme isto dicíndome que, Albertiño, non ten culpa de quen está detrás  da empresa para a que traballa, e iso é totalmente  certo pero, a continuación, eu preguntaríavos ¿si se expuxera a posibilidade de privatizar Paradores? ¿cal creedes que seria a postura do noso Albertiño? ¿ votaría entusiasta a favor de ser unha empresa privada e competir en igualdade de condicións no duro mercado nacional  co resto de empresas hoteleiras? ¿ou acaso non preferiría seguir sendo parte de “papi”  Estado coas vantaxes que elo reporta? Creo que todos  sabedes, tan ben coma min, a resposta. Por certo, a nivel anecdótico, comentar, por si alguén non o sabia,  que Albertiño accedeu ao seu posto mediante un moderno proceso “dixital” de selección, vamos, o que ven sendo “a dedo” …… no fondo, non me gusta dicir esa palabra tan fea que é  un “enchufado” e que a Albertiño como bo liberal capitalista e, polo tanto, defensor da superación persoal  non lle gusta que lle recorden. Pero sigamos con outros exemplos de capitalistas “de pacotilla” e alguén que non pode faltar nesta lista e o noso recordado “Fulares”.
Non creo que a estas alturas da película faga falta presentar a un personaxe tan “querido” como “Fulares”; a dia de hoxe segue sendo un misterio sen resolver a que “carallo” se dedicaba  cando era “asesor” de Aragunde, aparte de acompañar ao ex alcalde, como un canciño fiel, a canto “sarao” había. Como ben todos sabedes, cando Aragunde perdeu a alcaldía, a Fulares acabóuselle o “choio”  e tivo que buscarse a vida. Entón moitos pensamos que, como exemplo do capitalismo e da iniciativa privada que tanto defende o seu partido, Fulares sacaría todo o seu potencial e os seus primeiros pasos parecían prometedores, pois varias persoas aseguráronme que o viron repartindo leitugas, quizais, como o primeiro paso a, sen dúbida, unha carreira fulgurante. Fulares seria como ese protagonista guapo das “pelis”  norteamericanas  que tan ben saben vender a doutrina capitalista: un exemplo do “soño americano”, un home feito a si mesmo; en definitiva,  un “self made man”;  da nada faría un imperio económico: hoxe un humilde repartidor de verduras  e mañá monopolizaría todo o sector horto-froitícola; algúns, incluso, xa o imaxinabamos como o “rei do chícharo”. Lamentablemente, queridos amigos, “Fulares” decidiu darlle as costas ás teorías do libre mercado e da propiedade privada e optou, por facer, como fan neses países  tan “malignos” comunistas e onde,  si formas parte do  Partido Único, tes colocación  asegurada e, agora, me contan que xa está de novo “chupando” do Estado como “asesor” na  Xunta dun alto cargo, grazas aos seus contactos, non xa,  no Partido Único senón no PP (Partido Procesado). ¿Qué pasou “Fulares”? ¿botabas de menos cobrar por “tocarte as pelotas” sin rascar “bola”? ¿custa baixar o lombo para gañar un xornal? .........    “Cousas veredes” queridos amigos; por certo a que si segue traballando no Concello é a súa parella “la bella María” outra enchufada mais por graza e obra do PP e que si, aínda non está na “puta calle”, é grazas a que quen decidiu mantela   no seu posto non foi outro que  Victor Caamaño (BNG) ¡que curioso! ¿non? ao final vai  resultar que os “rojos” non son tan malos como os queren pintar os da páxina carca
Outra característica do capitalismo que tanto defenden os nosos amigos de “Así es  Cambados” é a privatización de certos sectores fundamentais  como poden ser a Sanidade ou a Educación o que nos levaría a pensar que eles, por tanto, recorren a tal opción fronte a utilizar os servizos públicos; neste caso tamén fixarémonos en outro membro destacado de “Asi es Cambados”, en concreto, no “Bárcenas cambadés”.
O “Bárcenas Cambadés” como bo pepero, tamén defende as teorías neoliberais do seu partido, iso si, cando ten que ir ao médico non creades que recorre a un seguro médico ou a unha  mutua privada, ¡para nada! …. Utiliza a Seguridade Social, de feito, non fai moito atopeino entrando no Centro de Saúde de Cambados; do mesmo xeito os fillos do “Bárcenas Cambadés”: a coñecida “cotilla”, experta  en botar falsos rumores sobre familias cambadesas e o seu irmán, que nos seus ratos libres, exerce de monaguillo ocasional na parroquia de Sisán, levan os seus fillos á escola pública, o cal non deixa de ser curioso pois na nosa comarca contan cunha variedade de colexios privados e concertados, relixiosos na súa  totalidade mais acorde co seu pensamento pero, ¡¡claro!!  ¡¡hai que pagalos!!  é mais doado ser “liberal e capitalista” pero soamente “de boquilla” e, mentres tanto, utilizar os servizos públicos hasta a saciedade aínda que, despois critiquemos dende a páxina facha o excesivo custo que teñen.
Podería poñervos, queridos amigos, exemplos infinitos  de hasta onde chega o capitalismo feroz, que tanto  defenden os carcas cambadeses,  en eidos tan fundamentais como o que acabamos de ver da  sanidade pero vou a relatarvos  un caso concreto que me contou un amigo meu que vive en Estados Unidos, concretamente, na Costa Este; o  meu amigo traballa nunha fábrica e, non fai moito tempo, un compañeiro de torno de traballo, sufriu un accidente:  unha empacadora seccionoulle os cinco dedos da man  dereita; pois ben, cando chegou ao hospital, o cirurxián que o tiña que operar díxolle que escollera que   dous (2) dedos quería que lle implantasen pois a súa póliza do seguro privado non lle permitía máis…… esta é a sanidade que tanto defenden os nosos “amigos” de “ Así es Cambados” iso si, como acabamos de ver para os demais porque eles non lle digas, como tamén acabamos de ver, que  renuncien a algo tan de esquerdas como  unha sanidade pública universal……… como di o refraneiro español  “Consejos vendo que para mi no tengo”.
Podería seguir poñendo exemplos de liberais peperos cambadeses, defensores da doutrina capitalista pero que, a hora da verdade son uns “parasitos” da administración pública  non porque gañaran a súa praza nun concurso de oposición en igualdade de condicións senón porque son uns enchufados como o caso do “pasteleiro Meijón”  ou, porque, fixeron da política unha autentica profesión como o meu “amor platónico” a ex deputada Rosa Oubiña, unha incompetente que, no seu dia, tivo os “santos ovarios” de criticar aos funcionarios públicos que protestaban porque lles quitaran a paga de Nadal, pero deixémolo aquí porque, de seguro, que os administradores de AEC non tardarán en  sorprendernos  con outro post “chorra” como o que hoxe vimos de comentar.
               
    UN SAUDO A TODOS  RICARDO DOMINGUEZ REY





A DXT COMEZA UNHA CAMPAÑA DE VIXIANCIA EN VIAS CONVENCIONAIS E URBANAS













A Dirección Xeral de Tráfico porá en marcha desde hoxe luns, 15 de maio, e ata o domingo 21 incluído, unha nova campaña especial de vixilancia nas estradas convencionais e vías urbanas da comunidade galega.
Esta campaña, incluída dentro das previstas na Estratexia de Seguridade Viaria 2011-2020, ten como obxectivo "mellorar a seguridade viaria nas estradas convencionais a través do seu deseño para evitar as saídas de vías e colisións frontais, e do mesmo xeito búscase lograr comportamentos máis seguros nestas estradas", segundo informa a Delegación do Goberno en Galicia.
Os axentes da Agrupación de Tráfico da Garda Civil vixiarán, ademais da velocidade, os adiantamentos indebidos, a inxesta de alcol ou drogas, o uso de casco e sistemas de retención, a utilización do teléfono móbil ou auriculares durante a condución, a manipulación de navegadores ou de calquera outro elemento que poida distraer e, en xeral, calquera infracción da normativa vixente en materia de circulación viaria.
A campaña contará co máximo número de medios humanos e materiais posibles, e advertirase, sempre que sexa posible, aos condutores da existencia próxima de controis, segundo indican as mesmas fontes.









TORNEO DE FÚTBOL ALEVÍN "CAMBADOS CIDADE DO VIÑO 2017"














O campo de fútbol municipal de Burgáns acolle este mércores, 17 de maio, o I torneo alevín “Cambados Cidade Europea do Viño 2017”, coa participación dos seguintes equipos: CJ Cambados, Pontevedra CF, CD Lugo, AJ Lerez, RC Celta, Arosa SC, Ural CF e Victoria CF. Os partidos comezarán ás 10:00  e  a final terá lugar ás 20:30






CARTA DE TOÑO LEMA A AFECCIÓN DO XUVEN









Hoy, hace ya un año, en el que asumí la responsabilidad de dirigir este club, que además de un club, es una gran familia. Desde aquí quiero agradecer a tod@s los directivos@ que habéis colaborado en este gran proyecto con vuestras aportaciones, sacando el tiempo de vuestras familias , de vuestros entretenimientos....y así llevar este proyecto a buen fin y además poniendo en riesgo vuestra economía con la firma de ese tan importante aval. Como no, también a los Jugadores del equipo LEB PLATA, sólo una palabra y en mayúsculas IMPRESIONANTES, nos habéis hecho disfrutar como nunca, habéis tenido un comportamiento ejemplar y, sobre todo, mucha paciencia. Hago extensible este reconocimiento a vuestros agentes. 

En el apartado de cuerpo técnico y de salud tengo que reseñar el trabajo de Manuel Santos. Como entrenador, que por primera vez se hace cargo de un proyecto de este nivel y realiza una labor tan encomiable, creo que se ha hecho un hueco en este preciado grupo de entrenadores, aprovechando la oportunidad que el Xuven le ha dado. Pablo Abuin, Álvaro de Pedro, Andrés Lago, Adrian Castro, trabajo en la sombra que también han sido parte importantísima del secreto de esta fantástica temporada. Nombrar a Pedro Lago,nuestro podólogo, que ha cuidado los pies de nuestros chicos cuando estos lo han necesitado. Marga Sobrido sin tu trabajo esto no sería posible. Por su clínica han pasado cada uno de nuestros jugadores, además de una gran amiga es una gran profesional y así nos lo lleva demostrando desde hace ya..... ni se sabe, es una garantía saber que Marga está ahí.

Entrenador@s de cantera, madres y padres del tesoro más preciado que puede tener un club como es esta espectacular cantera. Este es uno de los pilares del Xuven. Son casi 180 niños que viven con ilusión el pertenecer a un grupo, a un club, donde aprenden a compartir, a ser parte de un equipo, a que con el esfuerzo de todos se consiguen metas. Son los primeros fans de nuestro equipo LEB PLATA y así lo vemos día a día en el pabellón.

Soci@s que habéis demostrado que el Xuven para vosotr@s es más que un club, colaborando de forma excepcional a una llamada tan necesaria como fue el SOS enviado. Habéis animado incansablemente llenando el Pombal en todos los partidos, sois el principal activo de nuestro Club. A todos, gracias. En este aspecto también quiero acordarme de aquellos incondicionales y no socios, que espero lo sean en próximas temporadas, y que a través de mensajes nos hicieron saber que querían hacer aportaciones económicas al club.

Colaboradores y sponsors que año tras año estáis dispuestos, y además cada año más comercio e industria de la comarca se suma a esta interesante fórmula de promocionar tanto dentro de nuestras tierras como a nivel nacional, sus excelentes productos y su gran profesionalidad. Somos una gran ventana abierta a todo lo que vosotros, empresarios, queráis proponernos. Los medios de comunicación (radio, televisión, prensa)son los grandes canales por los que vosotros podéis promocionaros, pues éstos nos han dado una cobertura increíble, estando y animando a los nuestros siempre. Nos han hecho portada de sus periódicos, hemos sido televisados por la TVG en directo, hemos sido plato fuerte en tertulias radiofónicas. Os animo a que deis ese paso tan importante para nosotros y poder así tener un proyecto sólido la próxima temporada. 

Me quedan dos personas muy importantes y que han hecho una labor de titanes, en muchas ocasiones dedicando gran parte de su tiempo libre a ayudar y sobre todo intentar mejorar, como así lo hemos hecho en muchos aspectos, tanto la imagen como la organización de nuestro Xuven. Ellos son Emiliano Estonllo y Alberto Rodríguez. Ellos nunca fallan. Emi se dedica en cuerpo y alma, no se le escapa nada, un currante que quiere mucho a nuestro y sobre todo a su club.

Alberto, siempre dispuesto a cualquier trabajo que se le encomienda, dedicándole tantas horas de trabajo al día como fuesen necesarias, en el Pabellón y en casa. Nos ha hecho crecer como club de cantera, con un equipo Senior femenino que por primera vez aparece en la historia de casi 40 años de Club. El Equipo cadete femenino jugando, esta temporada, el Liga gallega. Metódico, ordenado , un gran profesional y mejor persona. Gracias , además , por tu paciencia.

No me quiero olvidar de AS PÍAS, O CASAL y RIBEIRA DE FEFIÑANS, nuestros jugadores han disfrutado comiendo en estos restaurantes.
Gracias a tod@s pero aún nos queda el CAMPEONATO DE ESPAÑA INFANTIL MASCULINO 2017 para rematar esta temporada, os animo a participar siendo parte activa y colaborando como voluntarios, os necesitamos. Tengo que hacer una mención especial a nuestros dirigentes del Concello, soy consciente del gran esfuerzo que estáis haciendo por este Club que , hoy por hoy, es el gran embajador de nuestro pueblo, del cual nos sentimos, como cambades@s, muy orgullosos. 

Un abrazo y FORZA XUVEN.

Fonte: FEB.es







A CARAVANA DO VIÑO DE CAMBADOS CHEGA A ANDALUCÍA













Ofrecerá degustacións de viño albariño Rías Baixas e unha presentación turística de Cambados, elixida Cidade Europea do Viño 2017

A Caravana do Viño do Concello de Cambados (Pontevedra-Galicia) chega esta semana a Andalucía para promocionar Cambados como Cidade Europea do Viño 2017. A caravana percorrerá a cidade de Marbella, Torremolinos e Málaga, onde ofrecerá degustacións gratuítas de viño albariño Rías Baixas e información sobre este destino turístico a todas as persoas que paseen pola zona.

O concelleiro de Enoturismo do Concello de Cambados, José Ramón Abal Varela, explica que "trátase dun proxecto para promocionar a declaración de Cambados como Cidade Europea do Viño, dar a coñecer a oferta que temos e conseguir atraer máis turistas a Cambados". Ademais, apunta que "decidimos apostar pola nosa presenza en Andalucía, onde faremos sete das nove paradas previstas, porque son cidades ricas en turismo internacional".

A iniciativa conta coa colaboración de trinta adegas, que puxeron a disposición do Concello de Cambados diferentes marcas de viño que poderán degustar de forma gratuíta todas aquelas persoas que se acheguen pola Caravana do Viño. Ademais, o persoal da Caravana ofrecerá información, proxectarán vídeos promocionais e repartirán folletos informativos sobre Cambados, Cidade Europea do Viño 2017.

A Caravana do Viño estivo en onte luns 15 de maio en Marbella (12 a 19 horas), o martes 16 farao na Praza Blas Infante de Torremolinos (11 a 15 horas), mentres que o mércores 17 parará na Praza da Constitución de Málaga (11 a 20 horas).

A xira andaluza terminará na cidade cordobesa de Montilla o próximo 19 de maio, o 20 farao en Alcázar (Castela-A Mancha) e o 21 de maio celebrará un acto final en Madrid.

Fonte: thegourmetjournal.com